Genezen van autisme

Getuigenis

Jaren geleden, voordat ik Jezus’ genezende kracht voor het eerst mocht ervaren, had ik een geestelijke beperking in de vorm van autisme. Deze geestelijke aandoening had mij geen goed gedaan in mijn dagelijks functioneren. Omgaan met mensen ging vrij stroef, het was niet makkelijk om met snelle wisselingen in gesprekken om te gaan, ik kon me moeilijk inleven in iemand anders, ik had ook vrij veel structuur nodig in die tijd, etc. Dit was van toepassing op mijn leven. Tot voor kort…

Zo’n driekwart jaar geleden zat ik in een periode waarbij alles tegen zat wat maar tegen kon zitten. Totdat ik iemand vanuit de Gemeente van Jezus leerde kennen die mij vertelde dat Jezus mij van die geestelijk beperking kon genezen. Ik had in mijn gedachte dat, als Jezus mij hiervan kan genezen, Hij de enige uitweg is die er nog is. Want voor die tijd heb ik bij geestelijke zorginstellingen gezeten, waar ik op zich wel goed werd geholpen, maar waar ik geen verandering heb ondervonden in mijn dagelijks leven.

Op het moment dat ik dus hoorde dat Jezus mij van die aandoening kon genezen, was het alsof Hij Zich al in mij verblijdde. Vanaf die tijd tot mijn echte ontmoeting met Jezus, hield het toch nog mijn gedachten bezig hoe het kon dat Jezus je van zoiets kan genezen. Maar uiteindelijk heb ik toch de stap gezet om naar een bijeenkomst te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. In het begin van de dienst had ik er wel wat moeite mee om naar voren te komen om te vertellen waar ik mee zat, maar ik had er wel geloof voor dat Jezus mij kon genezen. Hoe de genezing gebeurde op het moment dat het over mij kwam, kon ik toen moeilijk in woorden verklaren. Maar ik wist wel dat het Jezus was die op dat moment bezig was mij te genezen. Prijs Zijn Naam!

Vanaf diezelfde dag, zelfs dezelfde avond nog, kwam ik thuis met het gevoel alsof je herboren bent. Ik gebruikte voor die tijd ook het medicijn ‘citalopram’, daarvan lag het doosje met de medicijnen in de keukenkast. Ik kon op dat moment de deur van de keukenkast niet opendoen, omdat de gedachte mij tegen hield dat ik de medicijnen niet meer nodig heb. Het was alsof er een muur om de kast heen was getrokken. Voor die tijd was het zo, dat als ik die medicijnen een dag of twee niet had ingenomen, ik al ontwenningsverschijnselen begon te krijgen. Die uitten zich in onrustigheid, in agressieve buien als het niet meezat, terugkerende depressies, enz. Tijdens het gebruik van die medicijnen werd de beperking maar voor een gedeelte onderdrukt, want het eigenlijke probleem was toen nog steeds niet opgelost. Maar een paar dagen na die dag had ik nergens last van, zo ging er een week voorbij, twee weken, een maand, en nog was er niks aan de hand.

In de loop van de tijd ging het functioneren in het dagelijks leven steeds beter, alle beperkingen waren zich stuk voor stuk aan het opheffen. Ik had geen last van chronische depressies meer, ik ging mij steeds meer richten op contacten met mensen, maar bovenal, door de genezing, op Jezus zelf! Het inlevingsvermogen nam steeds meer toe, ik ben steeds beter voor mijzelf uit gaan komen, kreeg alles steeds beter op een rijtje, etc. Tegenwoordig zit ik zelfs in de detailhandel en loop stage in een winkel, dat overigens supergoed gaat. Zoiets had ik drie kwart jaar geleden niet eens durven dromen. En dat alles omdat Jezus dit mogelijk heeft gemaakt, halleluja! Amen.

Niek, 22 jaar, Kampen